poniedziałek, 7 listopada 2016

Miód a choroby

Miód a choroby


Autor: Marta Malarska2


Miód pszczeli to najbardziej odżywczy naturalny składnik diety, bowiem w skład jego oprócz dużej ilości
cukrów wchodzą również cenne aminokwasy, enzymy oraz kwasy organiczne i sole mineralne.
Zalecane jest by miód był składnikiem codziennych posiłków


Miód pszczeli to najbardziej odżywczy naturalny składnik diety, bowiem w skład jego oprócz dużej ilości
cukrów wchodzą również cenne aminokwasy, enzymy oraz kwasy organiczne i sole mineralne.
Zalecane jest by miód był składnikiem codziennych posiłków. U dzieci i młodzieży, badania naukowe wykazały szybszy wzrost, poprawę rozwoju umysłowego oraz zwiększenie odporności na choroby pod wpływem spożywania miodu.

Jest on również cenny dla diety osób starszych oraz dla ludzi obciążonych znacznym wysiłkiem fizycznym i umysłowym oraz jako środek na … stres. Jako ciekawostkę można przytoczyć fakt, że w czasie drugiej wojny światowej naturalny miód zarezerwowany był dla lotników, obecnie zaś jest niezbędnym składnikiem diety nurków i … sportowców

Miód już od starożytności stosowany był jako lek na wiele dolegliwości. Współczesna medycyna tylko potwierdziła to co znane było od tysiącleci. Tak więc miód działa antybakteryjnie, pomaga w regeneracji organizmu, ułatwia przemianę materii oraz wzmaga naturalną odporność organizmu. Miód to także odtrutka dla osób nadużywających alkoholu, papierosów czy kawy.
Należy jednak pamiętać, że miód to bardziej sposób na zapobieganie chorobom niż ich leczenie, tak wiec spożywany powinien być na co dzień - profilaktycznie , a nie wówczas gdy zapadamy już na zdrowiu.

Miód a alergie na pyłki

Miód nektarowy zawsze zawiera w swoim składzie wtrącenia pyłków z roślin z których pszczoły zbierały nektar. Najbardziej różnorodny zestaw pyłków ma miód wielokwiatowy. Ten fakt wykorzystuje się stosując miód w kuracji alergii. Miód powinien pochodzić z 10-kilometrowego promienia zamieszkania alergika.

Miód jako antybiotyk

Miód charakteryzuje się wysoką aktywnością antybiotyczną. Hamuje bądź niszczy rozwój bakterii Gram-dodatnich, Gram-ujemnych, grzybów, wirusów, pierwotniaków, paciorkowców. Te cenne właściwości zawdzięcza miód swemu składowi chemicznemu. Wysokie ciśnienie osmotyczne, kwaśny odczyn środowiska, obecność oksydazy glukozy, lizozymu, apidycyny, inhibiny to cechy nadające miodowi działanie antybiotyczne. Warto zapamiętać, że aktywność antybiotyczna miodu wzrasta nawet do 220 razy gdy go rozcieńczymy z wodą.

Miód a choroby narządu wzroku

Miód zwalcza drobnoustroje, zalecany jest w leczeniu zapalenia spojówek, rogówki, jęczmienia, których przyczyną są ropotwórcze gronkowce i paciorkowce.

Miód a choroby skóry

Miód działa antybiotycznie, przyspiesza gojenie ran, oparzeń i odmrożeń, zabezpiecza je przed zakażeniem bakteriami, drobnoustrojami. Poprawia odżywianie tkanek, oczyszcza rany, przyspiesza ziarninowanie i gojenie ran. Działa więc przeciwzapalnie, regenerująco oraz przeciwbólowo. Stosuje się więc miód do leczenia oparzeń, odmrożeń skóry, trudno gojących się ran, owrzodzeń, ropni, czyraków, wyprysków.

Miód a choroby układu krążenia

Miód dzięki dużej zawartości cukrów prostych (glukozy i fruktozy), mikroelementów i enzymów ma korzystny wpływ w schorzeniach układu krążenia. Glukoza dostarcza sercu niezbędną energię. Fruktoza zaś jest magazynowana jako glikogen w wątrobie, stanowi rezerwę energetyczną organizmu.
Miód reguluje pracę serca, rozszerza naczynia wieńcowe serca, obniża ciśnienie krwi, polepsza krążenie. Zapobiega powstawaniu obrzęków poprzez zwiększone wydzielanie moczu. Zmniejsza napięcie nerwowe, polepsza sen i ogólne samopoczucie. Jest więc stosowany w nerwicach naczyniowych i serca, chorobie wieńcowej, nadciśnieniu, zespole płuco-sercowym.

Miód a choroby układu moczowego

Miód działa moczopędnie, zwiększa przepływ naczyniowy w nerkach zapobiegając powstawaniu złogów, ma działanie diuretyczne sprzyjające zmniejszaniu obrzęków spowodowanych niewydolnością nerek. Stosowany jest więc miód jako środek wspomagający w chorobach układu moczowego, takich jak ostre i przewlekłe zapalenie nerek, pęcherza moczowego i miedniczek nerkowych, kamica nerkowa i pęcherza moczowego.

Miód a choroby układu nerwowego

Miód wzmacnia układ nerwowy, działa uspokajająco, przeciwspazmatycznie, poprawia samopoczucie, nastrój. Stosuje się go w leczeniu nerwic, apatii, depresji, pobudzenia nerwowego, wyczerpania nerwowego, bezsenności, nadpobudliwości (szczególnie dzieci). W tych chorobach stosuje się duże dawki miodu.

Miód a choroby układu oddechowego

Miód znalazł zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu schorzeń układu oddechowego. Ma działanie przeciwbakteryjne, przeciwzapalne, przeciwalergiczne, wykrztuśne, uodporniające. Zwiększa więc odporność organizmu i chroni drogi oddechowe przed rozwojem zakażenia. Stosowany jest w leczeniu stanów przeziębieniowych, chrypki, kaszlu, zapalenia gardła, pyłkownicy na tle alergicznym, suchości w gardle, zapalenia zatok, kataru, dreszczy, podwyższonej temperatury.

Miód a choroby układu pokarmowego

Miód reguluje czynności trawienne żołądka, poprawia przemianę materii, przyspiesza gojenie wrzodów, łagodzi skutki stresów, poprawia sen i łaknienie. Pobudza perystaltykę, zmniejsza kurcze jelit, skraca czas trwania biegunek. Miód zmniejsza szkodliwe działanie używek jak kawa, herbata, tytoń, alkohol. Dobrze odżywia komórki wątrobowe, działa odtruwając organizm.
Cholina zawarta w miodzie zwiększa efekt żółciopędny . Powyższe właściwości miodu spowodowały, że z powodzeniem jest stosowany leczniczo w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, w nieżytach żołądka, zapaleniu i stanach kurczowych jelit, biegunkach, zaparciach, zapaleniu wątroby, woreczka żółciowego.


Marta Malarska
http://www.miodymanuka.pl/
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Rodzaje i właściwości lecznicze miodów

Rodzaje i właściwości lecznicze miodów


Autor: Marta Malarska2


Miód jest jedną z najcenniejszych substancji odżywczych i leczniczych, jakich dostarcza nam natura. Składający się w prawie 80 procentach z cukrów prostych jest niezwykle łatwo przyswajalny przez organizm ludzki.


Miód jest jedną z najcenniejszych substancji odżywczych i leczniczych, jakich dostarcza nam natura. Składający się w prawie 80 procentach z cukrów prostych jest niezwykle łatwo przyswajalny przez organizm ludzki. Jego wchłanianie odbywa się w górnej części przewodu pokarmowego, bezpośrednio do krwi z pominięciem procesów pośrednich i trwa poniżej dwóch godzin.
Oprócz węglowodanów zawiera kwasy, białko, enzymy, substancje bakteriobójcze oraz wodę. W miodzie znajdują się także witaminy zazwyczaj z grupy B, ale również A, C i K choć w niewielkich ilościach, wszystkie aminokwasy oraz około 30 makro- i mikroelementów. Najważniejsze z nich to żelazo, mangan, kobalt i magnez. Zwłaszcza cenne jest żelazo, ponieważ pierwiastek ten, choć w miodzie jest go niewiele, występuje w formie niezwykle dobrze przyswajalnej przez organizm ludzki. Miód zawiera również inhibinę, substancję, która hamuje rozwój bakterii i zabija niektóre jej szczepy.
Ze względu na swoje wartości, miód jest szczególnie zalecany dla chorych na serce, wątrobę, przy reumatyzmie, anemii, niedowadze, złej przemianie materii, podczas rekonwalescencji, przed operacjami.
Osobom zdrowym pozwala zachować dobrą kondycję, uodparnia i wzmacnia. Miód powinien być spożywany przez dzieci i młodzież, ponieważ wpływa u nich na przyrost wagi, wzmaga ogólną odporność organizmu oraz ułatwia rozwój umysłowy.

W zależności od surowca, z jakiego powstał miód, wyróżniamy miody:

• nektarowe (kwiatowe)
• spadziowe
• mieszane (nektarowo-spadziowe lub spadziowo-nektarowe)

Miody nektarowe (kwiatowe)

Miód taki w większości wypadków jest jasny, a tylko nieliczne jego rodzaje mają odcień od ciemnożółtego do brązowego. Miody kwiatowe odznaczają się wyraźnym aromatem. Miód pochodzi z nektaru najczęściej różnych roślin, ale pszczelarze mogą uzyskiwać miody odmianowe, powstające przy ogromnej przewadze nektaru jednej rośliny. Miody takie odbiera się z ula zaraz po przekwitnieniu danej rośliny miododajnej. Określa się je nazwą rośliny, z której głównie pochodzą, np. miód rzepakowy.

Rodzaje miodów odmianowych:

• Miód rzepakowy - w stanie płynnym kolor słomkowy. Krystalizuje się szybko, w ciągu kilku dni po odbiorze. Po skrystalizowaniu jest biały lub kremowy o konsystencji drobnoziarnistej, mazistej. W smaku bardzo słodki. Zapach kwitnącego rzepaku, raczej nieprzyjemny; z czasem woń słabnie. Miód o największej ilości glukozy i aminokwasów.

• Miód wrzosowy - w stanie płynnym kolor ciemnobrunatny, a konsystencja galaretowata. Krystalizuje się dość szybko. Po skrystalizowaniu pomarańczowy lub ciemnobrunatny o konsystencji drobnoziarnistej. Smak lekko gorzkawy, ostry. Zapach kwiatów wrzosu, silny.

• Miód gryczany - szczególnie nadaje się do wyrobu miodów pitnych. Duża zawartość kwasów sprawia, że fermentacja napojów przebiega prawidłowo, a silny aromat i swoisty ostry smak czyni napoje miodowe bardziej pikantnymi. W stanie płynnym, kolor ciemnoherbaciany do brunatnego. Po skrystalizowaniu kolor brązowy, konsystencja gruboziarnista przy czym na powierzchni często pozostaje warstwa rzadkiego miodu. Miód o silnym zapachu kwiatu gryki, smak ostry lekko piekący.

• Miód akacjowy - w stanie płynnym kolor bezbarwny lub jasnosłomkowy, długo nie krystalizuje się. Stan skrystalizowany - kolor jasnosłomkowy, kremowy. Miód o słabym zapachu kwiatu akacji, mdły. Odznacza się znacznie większą zawartością sacharozy niż wszystkie inne miody nektarowe. Jest lubiany przez dzieci.

• Miód lipowy - w stanie płynnym kolor żółty lub zielonkawożółty. Konsystencją i barwą przypomina olej rycynowy. Po skrystalizowaniu ma kolor żółtopomarańczowy lub brunatny; konsystencję drobnoziarnistą, krupkowatą. Miód o wyraźnym zapachu lipy. Ostry w smaku z lekką goryczką.

• Miód koniczynowy - w stanie płynnym barwa słomkowożółta, zapach kwiatów koniczyny, nikły. Po skrystalizowaniu barwa jasnożółta, smak bardzo słodki, łagodny, ale nieco mdły. Miód z koniczyny czerwonej jest jaśniejszy i długo pozostaje w stanie płynnym. Po skrystalizowaniu jest prawie biały. Ma wyraźny, nie spotykany w innych miodach, kwaskowaty posmak.

• Miód bławatkowy - barwa złocistożółta, zapach bławatka, miód o ostrym, charakterystycznym smaku.

Miód manuka - w stanie płynnym, kolor dość ciemny. Jest to miód uzyskiwany na Nowej Zelandii z kwiatów rośliny manuka. Ostry w smaku, intensywny w zapachu ma bardzo cenione właściwości lecznicze. Miody te są segregowane na podstawie siły oddziaływania wyrażanej czynnikiem UMF (unique manuka factor).

• Miód malinowy - w stanie płynnym kolor żółtawy. Po skrystalizowaniu żółtozłocisty. W smaku łagodny, lekko kwaskowaty o lekkim zapachu malin. Lubiany przez dzieci.

• Miód wielokwiatowy - w stanie płynnym kolor żółty. Po skrystalizowaniu kolor jasnobrązowy. Łagodny o woskowym zapachu. Może też posiadać różne barwy i smak uzależnione od rodzaju oblatywanego kwiatu.

Miody spadziowe

W Polsce przeważają miody spadziowe z jodły i świerka; rzadko spotyka się miody spadziowe z drzew liściastych. Miody spadziowe z drzew iglastych zawierają substancje lecznicze stosowane w schorzeniach dróg oddechowych. Miód spadziowy jest najczęściej ciemny z odcieniem zielonkawym lub szarym i sprawia wrażenie jakby przybrudzonego. W stanie płynnym jest prawie czarny, po skrystalizowaniu rozjaśnia się. Miody spadziowe z drzew liściastych mają nieprzyjemny smak, a z drzew iglastych — łagodny, lekko żywiczny. W miodach spadziowych znajduje się znaczny procent cukru złożonego, melezytozy, zwanego też cukrem modrzewiowym, którego nie ma bądź jest w nieznacznej ilości w miodzie nektarowym.

• Miód z drzew owocowych - barwa złocistożółta o zapachu płatków kwiatowych i łagodnym smaku.

• Miód ziołowy (górski) - barwa ciemnożółta do pomarańczowo-żółtej, zapach intensywny. Miód o smaku korzennym.
Właściwości lecznicze miodów

Właściwości lecznicze i odżywcze miodów są różne.

Wpływ na to ma pora roku i pogoda przy jakiej miód powstawał i był zbierany, sposób jego przechowywania a także rodzaj roślin z kwiatów których pszczoły spijały nektar.

• „Wątrobiarzom” pomże miód z mniszka lekarskiego, pierwszy rozpoczynający “sezon miodowy”.
Miód rzepakowy - pomaga na serce i układ krążenia

Miód akacjowy - pomaga szczególnie przy kłopotach żołądkowych. Dwie łyżki rozcieńczone wieczorem w szklance letniej wody i wypijane rano nacz czo regulują trawienie i pomagają zwłaszcza przy zaparciach.

Miód wielokwiatowy - najczęściej spotykany w sklepach, co nie znaczy, że jest on najmniej wartościowy. Dwie, trzy łyżeczki dziennie zjadane systematycznie w czasie miesięcy zimowych pomagają organizmowi łatwiej znosić potem wiosenne alergie.

Miód lipowy - Działa rozgrzewająco i kojąco przy schorzeniach oskrzeli, zatok, kaszlu i przeziębieniu. Jest skuteczny zwłaszcza w stanach osłabienia (podobnie jak miód malinowy. Ma także własności uspakajające.

Miód gryczany - jest bogaty w cukry proste enzymy kwasy organiczne, mikroelementy i olejki eteryczne. Działa odtruwająco i uodparniająco. Leczy między innymi nieżyty górnych dróg oddechowych.

Miód spadziowy - najbogatszy w składniki zalecane przy schorzeniach układu krążenia i kłopotach z sercem. Leczy nieżyty górnych dróg oddechowych i gardła. Napój z tego miodu, wody i soku z cytryny jest zalecany w stanach silnego wyczerpania fizycznego i w okresach stresu.

Miód wrzosowy - można go kupić już tylko w nielicznych pasiekach. Pomaga skutecznie zwłaszcza przy chorobach pęcherza moczowego, nerek i prostaty. Najlepiej w ciągu dnia popijać rozcieńczony w wodzie z dodatkiem soku cytrynowego i łyżeczki oliwy.

Miód manuka – o wysokich właściwościach antybakteryjnych ,używany jest jako środek przeciwzapalny, lekarstwo na szerokie spektrum chorób żołądka i dolegliwości jelitowych oraz skuteczny środek na rany i oparzenia. Pomaga w złagodzeniu bólów gardła, a także wyraźnie wzmacnia ogólny stan zdrowia i samopoczucia pacjent.

Utarło się powiedzenie że miód im ciemniejszy tym bardziej wartościowy.

Miód wzmaga działanie wszystkich naturalnych środków leczniczych przeciwko przeziębieniom. Jeśli już więc podjęliście jakąś domową kurację kataru, obłożonego gardła czy przeziębienia, wspomagajcie ją dodatkowo systematycznym spożywaniem miodu.
Aby miód był w pełni przyswojony przez organizm, należy łyżkę stołową miodu rozpuścić w ciepłej wodzie (pół szklanki) i postawić na 12 godzin w temperaturze pokojowej, żeby wystąpiła dyspersja (rozpad) sacharozy na cukry proste (glukozę, fruktozę). Wówczas lecznicze działanie miodu, który należy pić małymi łyżkami (aby miód już w jamie ustnej szybciej dostał się przez śluzówkę do krwi) wzrasta nawet 100-krotnie.


Marta Malarska
http://www.miodymanuka.pl/
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Historia i powstawanie miodów

Historia i powstawanie miodów


Autor: Marta Malarska2


Miód należy do najbardziej cenionych naturalnych produktów spożywczych i od wielu tysiącleci spożywany był przez ludzi różnych kultur na całym globie. Historia miodu sięga tak daleko w przeszłość, że nie sposób wymienić wszystkich legend, mitów czy pieśni, w których wysławiano jego walory


Miód należy do najbardziej cenionych naturalnych produktów spożywczych i od wielu tysiącleci spożywany był przez ludzi różnych kultur na całym globie. Historia miodu sięga tak daleko w przeszłość, że nie sposób wymienić wszystkich legend, mitów czy pieśni, w których wysławiano jego walory. O Ziemi Obiecanej, do której podążali Izraelici, jako o krainie mlekiem i miodem płynącej, dowiadujemy się już z Biblii. To właśnie na Bliskim Wschodzie odkryto najstarsze ule, które zachowały się tam jeszcze z epoki króla Salomona. W XIII wieku p.n.e., za czasów Ramzesa II miodem płacono za pracę.

W zapiskach sumeryjskich sprzed 4000 lat zalecano miód jako produkt odżywczy i leczniczy. Hipokrates uważany za ojca medycyny (V w. p.ch.) stosował miód w sporządzaniu maści, słodzeniu wywarów ziół. Jego uczniowie opracowali ponad 300 recept z miodem.

Starożytni Grecy spożywali duże ilości miodu. Używali go także jako kosmetyku, środka balsamującego oraz do słodzenia wina. Uważali, że zapewnia im siłę, zdrowie, długowieczność. W Grecji miód zarezerwowany był dla najważniejszych dostojników, wierzono bowiem, że stanowi pokarm bogów
Miód ceniony był także w Egipcie.

Starożytni Egipcjanie do tego stopnia czcili pszczoły, że przez długi czas godłem Górnego Egiptu był właśnie ten malutki owad, który symbolizował łzy boga słońca. Królowa Kleopatra do pielęgnacji swej urody zażywała kąpieli z oślego mleka i miodu. Awicenna (8 w.) uczony arabski w dziele “Canon medicine” zaliczył miód do ważnych leków. Przez wiele wieków miód był produktem do słodzenia oraz do wytwarzania napojów alkoholowych. W ostatnich latach obserwujemy zwrot w medycynie od leków syntetycznych w kierunku leków naturalnych. Miód pszczeli samodzielnie lub w połączeniu z ziołami znalazł tu duże zastosowanie. Obecnie również w żywieniu następuje powrót do produktów żywnościowych naturalnych, nie ulepszanych, rafinowanych przez człowieka.

W ostatnich latach obserwujemy zwrot w medycynie od leków syntetycznych w kierunku leków naturalnych. Miód pszczeli samodzielnie lub w połączeniu z ziołami znalazł tu duże zastosowanie. Obecnie również w żywieniu następuje powrót do produktów żywnościowych naturalnych, nie ulepszanych, rafinowanych przez człowieka.

Jak powstaje? Miód jest produkowany przez jedne z najbardziej wydajnych fabryk, jakimi są ule. W pojedynczym ulu tysiące pszczół zaprzęgnięte są do pracy przy zbiorze nektaru i jego odpowiednim przetwarzaniu. Miód stanowi dla ula ważną rezerwę pokarmu, jednak pszczoły miodne produkują go w takiej ilości, że człowiek z powstałego nadmiaru może korzystać bez uszczerbku dla roju.

W ulu żyje z reguły jedna królowa, a jej główną rolą jest składanie jajeczek, z których wylęgają się kolejne pokolenia pszczół. Występują też trutnie – samce, których zadanie ogranicza się do zapładniania młodych królowych, jednakże przytłaczającą większość roju stanowią robotnice – ich liczba może osiągać nawet do 20-40 tysięcy i to do nich należy trud zbierania nektaru i wytwarzania z niego miodu.

Pszczoły w poszukiwaniu nektaru mogą przebywać naprawdę długie dystanse, nawet do 10 km. Zebrawszy go, przenoszoną do ula i tam częściowo trawią z udziałem specjalnych enzymów, a następnie umieszczają w plastrze miodu. Tak przetworzony nektar zawiera dużo wody, co mogłoby spowodować rozwój drożdży i w efekcie fermentację. Żeby temu zapobiec, robotnice po zapełnieniu plastra poruszają skrzydłami, wytwarzając w ulu prąd powietrza, który ułatwia odparowanie wody. Osuszony plaster miodu jest następnie zasklepiany za pomocą wosku.

W większości uli plastry umieszczone są w specjalnych ramkach, które można łatwo wyjąć. Żeby wydobyć z nich miód, należy usunąć warstwę wosku, a następnie umieścić ramkę w wirówce, gdzie siła odśrodkowa powoduje wylanie się zawartości plastra. Tak otrzymany miód zawiera jednak wiele zanieczyszczeń, jak kawałki wosku pszczelego, dlatego zanim będzie się nadawał do spożycia, należy go jeszcze przefiltrować.
Olejki eteryczne, które pochodzą z nektaru, determinują smak i aromat powstającego miodu.
W zależności od nektaru, z którego powstał, miód może mieć kolor od białego przez kremowy, żółty do brązowego a nawet zielonkawego. Jasne miody są przeważnie delikatniejsze w smaku niż ciemne. Konsystencja dojrzałego miodu przybiera postać gęstego syropu, który ulega krystalizacji
w okresie przechowania. Krystalizacja jest procesem naturalnym i nie zmienia składu ani właściwości odżywczych miodu.


Marta Malarska
http://www.miodymanuka.pl/
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Do czego wykorzystywany jest krzew Manuka?

Do czego wykorzystywany jest krzew Manuka?


Autor: Marta Malarska2


Drzewo Manuka występujące wyłącznie w Nowej Zelandii i Australii od wieków było szeroko wykorzystywane przez rdzennych osadników. To właśnie Maorysi i Aborygeni odkryli lecznicze właściwości różnych części tej egzotycznej dla nas rośliny.


Drzewo Manuka występujące wyłącznie w Nowej Zelandii i Australii od wieków było szeroko wykorzystywane przez rdzennych osadników. To właśnie Maorysi i Aborygeni odkryli lecznicze właściwości różnych części tej egzotycznej dla nas rośliny. Obecnie z tej niezwykłej rośliny o silnych właściwościach antybakteryjnych i przeciwzapalnych otrzymuje się dwa główne produkty olejek i miód.

Z liści drzewa Manuka otrzymywany jest w procesie destylacji silny antyseptyk - olejek Manuka. Natomiast z białych, pachnących i pełnych nektaru kwiatów pszczoły produkują ciemny gęsty miód.

Nowozelandzki Miód z krzewu Manuka ma wszechstronne zastosowanie w leczeniu wielu schorzeń. Używany jest jako środek przeciwzapalny, lekarstwo na szerokie spektrum chorób żołądka i dolegliwości jelitowych oraz skuteczny środek antybakteryjny na rany i oparzenia. Jest pomocny przy leczeniu oparzeń, stanów zapalnych skóry, trądziku, niektórych infekcji grzybiczych oraz działają wspomagająco na bóle stawów, mięśni i artretyzmie. Używa się go do kuracji na osad kamień nazębny i zapalenie dziąseł. Pomaga w złagodzeniu bólów gardła. Jest niezwykle skuteczny w walce z gronkowcem złocistym, nowotworami, wyraźnie wzmacnia ogólny stan zdrowia oraz samopoczucia pacjenta.

Statystyki wskazują, że około 20% populacji doświadcza chorobowych zmian skóry, odkrycie przez naukowców leczniczych właściwości miodu z krzewu Manuka ma więc duże znaczenie dla pacjentów z problemami dermatologicznymi. Miód nawilża skórę, łagodzi i zalecza miejsca pęknięte i zniszczone. Istnieją naukowe dowody na to, że miód z krzewu Manuka jest skuteczny w zwalczaniu świądu i bakterii wywołujących chorobowe zmiany skóry (egzemę).

Podobne właściwości antyseptyczne, antybakteryjne, przeciwgrzybiczne i przeciwzapalne posiada olejek Manuka. Olejek ten ma zastosowanie między innymi przy: grzybicy skóry i paznokci, opryszczce, wrzodach, skaleczeniach, poparzeniach, oparzeniach, bólach reumatycznych, zapobieganiu infekcjom i ukąszeniom owadów. sforsowanych mięśniach, bólach kości, mięśni i stawów, napięciach nerwowych, zaburzeniach funkcji systemu nerwowego.

Miód i olejek Manuka stosowany jest często jako główny składnik produktów do pielęgnacji skóry problematycznej. Kosmetyki bazujące na miodzie z manuki, posiadają wszystkie naturalne właściwości, które cechują miód z manuki i idealnie nadają się do pielęgnacji skóry ponieważ jest on źródłem witamin, składników odżywczych i minerałów. Miód jest najsilniejszym naturalnym antybiotykiem, a ponadto doskonale odżywia, leczy i odmładza skórę.

Miód wygładza strukturę skóry, ponieważ posiada naturalne właściwości nawilżające. Zawarte w miodzie antyoksydanty redukują powstawanie wolnych rodników, które wpływają na proces starzenia.


Marta Malarska
http://www.miodymanuka.pl/
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Miód Manuka i jego powstawanie

Miód Manuka i jego powstawanie


Autor: Marta Malarska2


Nowozelandzki Miód Manuka to niezwykle aromatyczny miód z kwiatów drzewa herbacianego nazywanego po maorysku manuką. Miody MGOTM z krzewu Manuka można znaleźć tylko w kilku miejscach w Nowej Zelandii.


Nowozelandzki Miód Manuka to niezwykle aromatyczny miód z kwiatów drzewa herbacianego nazywanego po maorysku manuką. Miody MGOTM z krzewu Manuka można znaleźć tylko w kilku miejscach w Nowej Zelandii.

Wiarygodność ekologiczną Nowej Zelandii potwierdza fakt, iż jest to z pewnością jeden z najczystszych i najbliższych naturze krajów świata..

Nowozelandzki Miód z krzewu Manuka produkowany jest z Leptospermum scoparium - rośliny unikatowej dla Nowej Zelandii. Jej białe kwiaty pojawiają się wiosną. Mają silny aromat i pełne są nektaru, z którego pszczoły produkują ciemny gęsty miód.

Krzew Manuka co roku na cztery tygodnie pokrywa się białymi kwiatami. W trakcie pory letniej zbocza gór i doliny otulone kwitnącym krzewem Manuka wyglądają jak pola przykryte śniegiem. Podczas tych czterech tygodni pszczoły są niezwykle zajęte zbieraniem miodu z kwiatów tego wyjątkowego krzewu. Dziko rosnąca roślina Manuka w sposób naturalny regeneruje się w odległych od cywilizacji zakątkach Nowej Zelandii, by co roku dać równie obfite i pełnowartościowe zbiory.

Aktywny methylglyoxal, odpowiedzialny za procesy antybakteryjne, nie znajduje się w każdym nektarze z krzewu Manuka. Niektóre krzewy nie produkują miodu z dużą ilością methylglyoxalu każdego roku, dlatego jego ilość może się wahać w różnych partiach lub różnych latach. Każda partia miodu z Manuka jest szczegółowo badana w laboratorium, aby upewnić się, ile zawiera methylglyoxalu.
Nowozelandzkie Miody Manuka są starannie selekcjonowane i przechowywane w specjalnych ochronnych opakowaniach. Aby zachować najwyższej jakości właściwości aktywnego miodu zdrowotnego z krzewu Manuka, poddaje się je procesowi liofilizacji.

Swoją doskonałą konsystencję miody zawdzięczają naturalnemu procesowi ziarninowania. Miody są w 100% naturalne, pozbawione jakichkolwiek domieszek i dodatków.

Miód Nowozelandzki Manuka jest naturalnym miodem pochodzącym z kwiatów Manuka co potwierdzają badania wykonane w Polsce (wysoka zawartość pyłków Manuka, brak domieszek miodów europejskich).


Marta Malarska
http://www.miodymanuka.pl/
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.