Paluszki grissini – włoski smak

Chrupiące paluszki grissini pochodzą z Piemontu, ale dzisiaj można znaleźć je na stołach całego świata. W piekarniach Turynu i okolic wypiekane są dwa rodzaje grissini: tradycyjne, zwane stirati oraz mniej znane krótsze i grubsze, zwane rubata.

Historia najsłynniejszego włoskiego chrupkiego pieczywa o nazwie grissini sięga roku 1679. Jak głosi legenda, chorowity książę Wiktor Amadeusz II z rodu Savoiów już jako dziecko miał ogromne problemy żołądkowe. Nadworny lekarz Don Teobaldo Pecchio zdiagnozował, że przyczyną problemów trawiennych jest źle pieczony chleb. Lekarz wezwał do współpracy znajomego piekarza, Antonia Bruneto, który zaczął wypiekać dla chłopca pieczywo bez miękiszu, dobrze wyrośnięte, i bardzo chrupkie. Ciasto w postaci słupków musiało być rozciągane (stirato) do długości około pół metra. Tak powstały słynne chlebowe paluszki grissini.

Warto dodać, że od końca XVII wieku paluszki grissini na dobre zagościły na królewskim dworze Sabudów, a sława pieczywa zaczęła rozprzestrzeniać się również za granicę. Znanym smakoszem grissini był m.in. Napoleon Bonaparte, który kazał przywozić ulubione paluszki z Turynu do Paryża.

Piemoncka rodzinna piekarnia i jej pieczywo

 Historia rodziny Fongo jest ściśle związana z powstaniem pierwszego pieca chlebowego w piemonckiej miejscowości Rocchetta Tanaro. Od roku 1945 siedziba i struktura firmy pozostaje niezmieniona. Rzemieślniczy sposób wytwarzania pieczywa jest podstawą wpływającą na jakość, ale rodzina Fongo idzie z duchem czasu, stale modernizując firmę i wprowadzając nowe technologie.

Piekarnia wytwarza oczywiście pyszne grissini, zarówno w wersji klasycznej - stirati, jak i rubata. Podstawą paluszkowych specjałów są mąka, woda, sól, naturalne drożdże i kropla najwyższej jakości oliwy z oliwek. Jednak oferta smakowa  jest znacznie bogatsza i oferuje także grissini kukurydziane, z mąki razowej, a także klasyczne z dodatkiem rozmarynu, liguryjskich oliwek Taggiascha, sezamu i orzechów.

Jednakże chluba piekarni to nie tylko grissini. Produktem wyróżniającym piekarnię są cienkie, chrupiące, długie na pół metra języki, nazwane „Lingua Di Suocera” czyli „Języki Teściowej”. Pyszny smak i strukturę zawdzięczają składnikom podstawowym najwyższej jakości jak: mąka, woda, sól i organiczna oliwa z oliwek extra virgin oraz odpowiednim sposobom wyrabiania ciasta i wypiekania go w piecu. W ofercie firmy mamy do wyboru „Języki teściowej” w wersji klasycznej, a także z dodatkiem parmezanu, rozmarynu, pikantnych papryczek oraz z solą Fleur de Sel z Ibizy.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Pakowalnia jaj a Dyrektywy Unijne

Nowe przepisy dotyczące handlu jajami zarówno hodowlanymi, jak i konsumpcyjnymi, są objęte regulacjami Wspólnej Polityki Rolnej. Do obrotu na rynek spożywczy dopuszczane są wyłącznie jaja zapakowane oraz oznakowane. Handlując tym produktem, warto więc przyjrzeć się pakowalniom jaj.

Jednym z podstawowych produktów żywnościowych są jaja kurze. Do handlu mogą trafić jedynie jaja znakowane i pakowane. Droga jajka od momentu, gdy zostanie zniesione przez kurę, do czasu, kiedy trafi do konsumenta, jest dość długa i skomplikowana. Sama hodowla kur jest mocno obwarowana przepisami i dyrektywami, nad przestrzeganiem których jest prowadzony nadzór przez odpowiednie służby m.in. sanepid. Od producenta jaja trafiają do zakładów zajmujących się pakowaniem jaj. Pakowalnia jaj to jedyne miejsce posiadające uprawnienia nadawane przez Główny Inspektorat Weterynarii, w którym się segreguje, znakuje i w końcu pakuje jaja. Przez pakowalnie jaja muszą przejść, aby mogły trafić do hurtowni. Od czasu, gdy Polska należy do Unii, wiele się zmieniło. Zarówno hodowcy kur, jak i zakłady, gdzie jaja trafiają od producentów, czyli każda zbiornica i pakowalnia jaj, wszyscy musieli się dostosować do nowych przepisów. Dzięki tym przepisom, z których wiele budzi kontrowersje, zwłaszcza wśród hodowców drobiu, konsumenci mają większą pewność, że kupują w sklepach zawsze dobre i świeże jaja.

Nowoczesne pakowalnie jaj oferują najczęściej jaja konsumpcyjne, spożywcze oraz usługę pakowania wraz z transportem.

Warto zwrócić uwagę na te zakłady pakowania jaj, które posiadają wdrożone systemy HACCP oraz objęte są stałą opieką weterynaryjną. Takie pakowalnie są w stanie zagwarantować szybkie dostawy oraz zawsze świeże produkty.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Płyty grillowe – warto czy nie?

Często w ofertach internetowych sprzedawców spotkań można wyrażenia typu „przekonaj się sam”, „zaufaj nam”, „sprawdź na własnej skórze”. Ale dlaczego właściciel gastronomii, który właśnie chce nabyć płyty grillowe, ma sam na sobie testować możliwości takich urządzeń.

Dlaczego nie jest napisane, do czego może przydać się płyta grillowa, jakie ma zalety i komu się przyda? Jeśli chciałbyś się dowiedzieć, zapraszamy do lektury.

Płyty grillowe wyglądają trochę jak małe kuchenki. I dokładnie taką rolę mają spełniać. W profesjonalnej gastronomii, w której nie ma czasu na zbędne „ceregiele”, urządzenia gastronomiczne muszą być sprawne i proste w obsłudze. Jeśli chodzi o płyty grillowe, to ich konstrukcja i zasada działania gwarantuje przygotowanie potraw najwyższej jakości na czas i bez komplikacji. Przede wszystkim płyty grillowe możemy podzielić na dwa rodzaje: elektryczne i gazowe. Działania tych na prąd tłumaczyć nie trzeba: wystarczy tylko podłączyć sprzęt do gniazdka i jest w zasadzie gotowy do działania. Nieco inaczej jest z urządzeniami gazowymi, mamy bowiem do wyboru sprzęt, który może być podłączony do gazu ziemnego lub gazu propan/butan. Wszystko tak naprawdę zależy od tego, jakim przyłączem dysponujemy. Konieczność bezpiecznego dostarczenia gazu do płyty grillowej wiąże się z doprowadzeniem rury, uszczelnieniem jej i przejściem weryfikacji przez inspekcję sanitarną. Jest z tym trochę roboty, ale są zwolennicy właśnie takiego sprzętu, poza tym jeśli przyłącze już istnieje, to jest jeden problem mniej. Różnic w działaniu płyt grillowych gazowych i elektrycznych właściwie nie ma – oprócz sposobu ich „zasilania”. Dzięki oszczędności energii także elektryczna wersja naszych kuchennych pomocników nie uszczupli zbytnio portfela. Zastosowanie najnowszych technologii umożliwia naprawdę niski pobór energii elektrycznej.

Do czego przydadzą się w takim razie płyty grillowe? Do wszystkiego. Oczywiście prawie, bo drinka na niej nie wyczarujemy. Będzie za to idealna do wszelkiego rodzaju mięs, począwszy od kiełbas, przez karkówki, drób i wołowinę. Bardzo dobrze sprawdzi się w pracy z rybami, warzywami, owocami morza. Na płytach grillowych można przygotowywać właściwie wszystko, bo z powodzeniem zastępują kuchenkę, mikrofalę, zwykłego drzewnego grilla i trochę innych urządzeń gastronomicznych. Płyty grillowe cechują się bardzo wysoką mocą, połączoną ze świetną wydajnością. Większość urządzeń wyprodukowana została ze stali szlachetnej, która jest zdrowa dla żywności i nie powoduje komplikacji. Płyty grillowe łatwo się obsługuje, zwykle mają nowoczesne termostaty i designy idealne do każdej gastronomii. Nie bez znaczenia pozostaje także łatwość czyszczenia takiego urządzenia.

Jeśli chodzi o wady, bo o tych też trzeba wspomnieć, to oprócz przyłączy jest to konieczność inwestycji. Mogą się także zdarzyć pojedyncze felerne egzemplarze, które nie będą się na przykład odpowiednio nagrzewać. Zakup płyt grillowych to jest bardzo dobry pomysł, który wzbogaca gastronomię i ułatwia pracę wszystkim kucharzom. Płyty grillowe są chętnie wykorzystywane przez specjalistów na całym świecie, nierzadko także panie kupują sobie urządzenia do domu, by w czterech kątach wykorzystać ich możliwości.

Dzięki swojej prostocie działania, a jednocześnie funkcjonalności i wygodzie, płyty grillowe to doskonały pomysł na inwestycję w swoją działalność gastronomiczną, a także domową kuchnię. A jeśli do tej pory ciężko było uwierzyć w zwroty „sprawdź sam”, to teraz wszystko powinno być już jasne. I warto się przekonać o możliwościach płyt grillowych.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Frytownica, czyli pomysł na szybki obiad

Wpadasz do domu, wykończony po całym dniu wyczerpującej pracy, a w lodówce nie ma nic prócz światła? Z jednej strony zmęczenie nie pozwala wybrać się na większe spożywcze zakupy, jednak z drugiej: żołądek już od jakiegoś czasu pogrywa marsza.

Podpowiemy, że to właśnie frytownice są najlepszym pomysłem na przygotowanie szybkiego i sycącego obiadu. Frytownice nie wymagają przy tym ani długich przygotowań, ani wysmakowanych składników. Łakomczuchów zapewne pocieszy fakt, że do stworzenia szybkiej przekąski potrzebne są jedynie frytownice, olej i kilka obranych, pokrojonych ziemniaków.

Nawet jeśli na co dzień starasz się odżywiać racjonalnie lub jesteś stałym bywalcem renomowanych restauracji – Twoje kubki smakowe pewnie domagają się czegoś „zwykłego”. W starciu z pysznościami od najlepszych szefów kuchni frytki teoretycznie nie mają szans. Teoretycznie...

Biorąc pod uwagę to, że frytownice są jednym z najpopularniejszych urządzeń stosowanych w profesjonalnych i amatorskich kuchniach – frytki zyskują znaczną przewagę. Obecnie frytownice niemal obowiązkowo muszą znaleźć się w każdym szanującym się lokalu gastronomicznym. Wszak wielu z nas przeżywa niekiedy takie same dylematy, jak wcześniej opisany. Wybrać mało sycące kanapki czy zmusić zmęczone ciało do wizyty w sklepie? Frytownice elektryczne (bądź frytownice gazowe) sprawią, że nasze życie wyzwoli się od takich problemów. Przecież najzwyklejsze ziemniaki niemal non stop leżą w kuchennych szafkach, a wiadomo, że samodzielnie podane nie stanowią jeszcze pełnego, sycącego posiłku. Jednakże o ile wykorzystamy frytownice, te zwykłe warzywa, nawet niezestawione z żadnymi dodatkami, staną się pysznym obiadem. I to obiadem, po którym poczujemy się smakowicie najedzeni.

Frytownice są więc sprzętem, który sprawdzi się w małej, domowej kuchni oraz z profesjonalnej restauracji. Takie urządzenia gastronomiczne pomogą smacznie i szybko nakarmić rodzinę, sprawią również, że oferta danego lokalu wzbogaci się o jedną z najbardziej lubianych przekąsek. Oczywiście, istnieje podział na frytownice amatorskie oraz profesjonalne: w domowym zaciszu raczej nie będziemy produkować frytek na skalę masową – chyba, że któryś z domowników okaże się naprawdę bardzo głodny. Z kolei frytownice stworzone dla gastronomii są zwykle bardziej pojemne i przeznaczone do pracy bez przerwy. Stosując w profesjonalnej kuchni wydajne frytownice, niemal pewny jest stały napływ klientów, chętnych na porcję ulubionej przekąski.

Amatorzy świeżych frytek znajdą się również w domowym zaciszu – w tym celu stworzono frytownice o nieco mniejszych gabarytach. Takie frytownice dostępne są w różnych modelach o ciekawych funkcjach dodatkowych, zaprojektowane są one tak, aby w razie potrzeby można było je przechować na półce, bez zabierania cennej, kuchennej przestrzeni.

Wszystko to sprawia, że świeże, chrupiące frytki możesz łatwo stworzyć w domowych warunkach: z nowoczesnym sprzętem nie ma już potrzeby odwiedzania lokali.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Jakie toksyny zawierają grzyby trujące?

Wiele grzybów zawiera substancje szkodliwe dla organizmu człowieka. W dawnych czasach większość grzybów uważano za trujące lub przynajmniej podejrzane i ludzie woleli ich unikać, zamiast wzbogacać nimi swoje pożywienie. Dziś nasza wiedza na temat grzybów jest o wiele większa, ale niestety przypadki zatruć wciąż się zdarzają.

Wiele lat temu ludzie obawiali się spożywania grzybów. Po pewnym czasie, sytuacja się zmieniła i ludzie coraz częściej po nie sięgali. Zbieranie grzybów - przynajmniej w niektórych krajach - zaczęto gorliwie propagować. To posuwało się niekiedy tak daleko, że prawie wszystkie grzyby zaczęto traktować jako jadalne. Dopiero wzrastająca liczba zatruć, z których niemało kończyło się nawet tragicznie, stała się sygnałem ostrzegawczym i ponownie doprowadziła do zwiększenia ostrożności. Dzisiaj pełna ocena przydatności danego grzyba, to znaczy uznanie go za jadalny lub trujący, w przypadku wielu gatunków jest bardzo trudna. Okazało się bowiem, że niektóre grzyby, dawniej powszechnie zbierane i spożywane, nie są wcale tak nieszkodliwe jak przypuszczano. Ostre zatrucia wywołują nie tylko substancje bezpośrednio działające toksycznie (po jednorazowym spożyciu), lecz także takie,  które w większości są jeszcze dobrze  nie poznane, a które po wielokrotnym zjedzeniu grzybów danego gatunku gromadzą się w organizmie człowieka i dopiero z opóźnieniem mogą wywołać niekorzystne zmiany różnych organów, przede wszystkim w obrębie przewodu pokarmowego.

Zatrucia  możemy z grubsza podzielić na kilka kategorii według objawów zatruć lub typów toksyn. W każdej takiej grupie wymienione będą tylko te grzyby, które są najczęstszą przyczyną zatruć.

Zatrucia faloidynowe

Tak określa się zatrucia, które zakłócają czynności wątroby. Nazwa toksyny pochodzi od nazwy muchomora sromotnikowego (amanita phalloides), który jest najczęstszą przyczyną takich zatruć.  Wskutek podrażnienia tą toksyną przewodu pokarmowego, pierwszymi objawami są uporczywe wymioty i biegunki, które mogą utrzymywać się przez dwie doby. Pacjent traci dużo wody i soli mineralnych, co prowadzi do silnego wyczerpania organizmu. Potem pojawiają się bóle kurczowe w mięśniach kończyn dolnych, zaburzenia pracy nerek i zupełna apatia. Wkrótce biegunki i wymioty ustają, następuje pozorna ulga poprzedzająca tylko następną fazę zatrucia. Jest to krytyczny moment zatrucia. Jeśli pacjentowi wcześniej nie udzielono wystarczającej pomocy lekarskiej lub gdy spożył on większą ilość potrawy z grzyba, to traci przytomność i po 5-6 dniach umiera wskutek uszkodzeń wątroby i mózgu. Jeszcze trzydzieści lat temu zatrucia muchomorem sromotnikowym powodowały śmierć około 80% procent osób zatrutych. Dzisiaj, przy stale ulepszanych, nowoczesnych metodach leczenia, liczba zgonów znacznie się zmniejszyła i stanowi nie więcej niż 15 % przypadków. W dalszym ciągu jednak zatrucie muchomorem sromotnikowym stanowi bardzo poważne zagrożenie dla życia. 

Zatrucie muskaryną

Nazwa tej substancji pochodzi od nazwy gatunkowej muchomora czerwonego - amanita muscaria. Dawniej jego owocniki moczono w mleku i używano ich do trucia much. Dopiero w XX wieku stwierdzono, że zarówno muchomor czerwony, jak też muchomor plamisty (amanita pantherina) zawierają nieznaczne ilości muskaryny oraz że ich toksyczność zależy od innej substancji. Natomiast duże ilości muskaryny znaleziono u innych grzybów, takich jak strzępiaki i niektóre gatunki białych lejówek.

Zatrucie muskaryną ujawnia się niekiedy już w czasie spożywania grzyba, ale zwykle występuje później, w ciągu dwóch godzin od posiłku. Doprowadza ono do gwałtownych potów oraz do wzmożonego wydzielania gruczołów ślinowych i łzowych, wymiotów, biegunek, zaburzenia czynności serca z rzadkoskurczem i dreszczy. Charakterystyczne jest przede wszystkim zwężenie źrenic i zaburzenia wzroku. Najczęstszą przyczyną zatruć muskarynowych w całej Europie jest strzępiak ceglasty (inocybe patouillardii), który zawiera około 500 razy tyle muskaryny co muchomor czerwony. Śmiertelna dawka wynosi od 100-150 g grzyba.

Zatrucia psychotropowe

Są to zatrucia powodujące podrażnienie tkanki mózgowej. Przez długi czas jedynie muchomor czerwony był znany jako przyczyna zatruć, którym towarzyszyły zaburzenia psychiczne. Dopiero w latach pięćdziesiątych XX wieku odkryto inne grzyby trujące, po których zjedzeniu dochodzi do zaburzeń psychicznych. Wyróżnia się dwa typy zatruć psychotropowych: zatrucia psychotoniczne, powodowane przez tak zwaną mikoatropinę, i zatrucia psycholeptyczne, które wywołuje psylocybina.

Zatrucia pochodnym izoksazolu następują po spożyciu trzech gatunków muchomorów : muchomora plamistego (amnita pantherina), muchomora czerwonego oraz muchomora królewskiego (amanita regalis). Substancje toksyczne zawarte w owocnikach tego ostatniego gatunku nie są do dziś dokładnie zidentyfikowane i dlatego określa się je jako powodująca zatrucia mikoatropina.

Przebieg zatruć w przypadku spożycia wszystkich trzech wymienionych gatunków jest dość podobny. W pół godziny do trzech godzin od spożycia pojawiają się mdłości i wymioty, bóle głowy, zaburzenia czynności serca, zaczerwienienie źrenic prowadzące niekiedy do zaburzeń widzenia. Stan zatrutego często przypomina upojenie alkoholowe, pacjent bardzo dużo mówi, przeklina, śmieje się lub płacze, sam się uderza lub biega dookoła. Taki stan pobudzenia może być niebezpieczny dla chorego i powinien być zahamowany. W następnej fazie zatrucia pacjent popada w stan odurzenia, który niekiedy może zanikąć, ma halucynacje, krzyczy, broni się przed urojonym niebezpieczeństwem, by wreszcie zapaść w głęboki sen, z którego z reguły budzi się już w normalnym stanie, nie pamiętając o wszystkich swoich przeżyciach. Zatrucie najczęściej ustępuje po  dwóch lub trzech dniach. Pierwszą pomoc powinno stanowić spowodowanie wymiotów. Chorego należy przewieźć do szpitala, nie podając mu w czasie zatrucia ani alkoholu, ani mleka.

Zatrucia orelaniną

Zatrucia te powodują zasłonaki (cortinarius). Pierwsze zatrucie zasłonakiem rudym (cortinarius orellanus), któremu w Polsce uległo wiele osób, wzbudziło sensację przede wszystkim wśród mikologów. Wykazano wówczas istnienie substancji toksycznych w wielu innych gatunkach tego rodzaju, wcześniej uważanych za grzyby nieszkodliwe. Co roku dowiadujemy się o kolejnych takich gatunkach.

Dla zatruć orleaniną jest charakterystyczny stosunkowo długi okres, jaki mija od spożycia grzyba do wystąpienia pierwszych objawów zatrucia. Jest to najdłuższy okres latencji wśród wszystkich znanych zatruć grzybami, który może dochodzić do nawet 17 dni, co powoduje, że trudno jest powiązać pierwsze objawy zatrucia z tak odległym w czasie momentem spożycia grzybów. Toksyna powoduje ostre lub chroniczne uszkodzenie nerek. Początkowo występuje wielomocz, przechodzący w skąpomocz, następnie pojawiają się bóle brzucha, wymioty z równoczesnym uczuciem suchości w ustach i pragnienie. Bez odpowiedniej pomocy pacjent umiera z powodu niewydolności nerek.

Nazwa orelanina wywodzi się od nazwy gatunkowej c. orellanus, z którego została po raz pierwszy wyizolowana. Jest ona silniejsza niż toksyny muchomora sromotnikowego i stanowi mieszanię około 10 związków, z których najważniejsza jest grzymalina (nazwa pochodzi od nazwiska polskiego odkrywcy, S. Grzymały). Leczenie zatruć tymi toksynami jest możliwe tylko w specjalnych oddziałach dobrze wyposażonych klinik, gdzie pacjent może być podłączony do sztucznej nerki. Zatrucia te mogą także powodować : zasłoniak spiczasty (c. speciosissimus) i zasłoniak żółtobrzegi (c.gentillis).

Jeśli z jakiegokolwiek powodu, po zjedzeniu potraw z zawartością grzybów poczujemy się dziwnie, zawsze powinniśmy zgłosić się możliwie najszybciej do najbliższego lekarza. Bagatelizacja zatrucia grzybami może zakończyć się tragicznie, dlatego niezbędna jest wówczas pierwsza pomoc lekarska.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.